هنوزم انتظارم انتظار است
هنوزم دل به سينه بي قرار است
هنوزم خواب ميبينم به شبها
همان مردي که بر اسبي سوار است
همان مردي که آيد جمعه روزي
و اين پايان خوب انتظار است
مصطفي سيرت، علي فر، فاطمه عصمت، حسن خو
هم حسين قدرت، علي زهد و محمد علم مه رو
شاه جعفر فيض و کاظم حلم و هشتم قبله گيسو
هم تقي تقوا، نقي بخشايش و هم عسکري مو
مهدي قائم که در وي جمع، اوصاف شهان شد
پادشاه عسکري طلعت، نقي حشمت، تقي فر
بوالحسن فرمان و موسي قدرت و تقدير جعفر
علم باقر، زهد سجاد و حسيني تاج و افسر
مجتبي حلم و رضيه عفت و صولت چو حيدر
مصطفي اوصاف و مجلاي خداوند جهان شد
به صبح نيمه شعبان گل نرگس هويدا شد
ميلاد بر عاشقان ظهورش مبارک 
على است و جهانى از فضائل، على است و دريائى بيکران از امتيازات.
کيست که به اعماق صفات او برسد؟ و چه کسى است که به زواياى زندگى او دست يابد؟ هر چنداهل تحقيق به تکاپو افتند، بررسى کاملى از حالات او چنانچه شايسته است نتوانند کرد و نويسندگان هر چه دقيق باشند باز به گوشه هاى مختلف حيات او پى نخواهند برد. پس على کسى نيست که فراموش شود و يا حق او ادا گردد. از اين جهت مى بينيد هر چند دقت نغمه هائى جديد درباره على به گوش مى رسد و با ديد تازه اى به زندگى وى توجه مى شود.
آرى قضاوت است و تحقيق، بررسى است و مطالعه درباره ى مردى بى پايان که واقعا از خود گذشت و در راه خدا و اعلاء کلمه حق کوشش فراوان کرد. مردى جاويدان که ظلم راحتى بر مورچه اى روا نداشت و لقمه اى حرام از گلويش پائين نرفت. مردى هميشگى که از منظره ديدار مستمندان و يتيمان رقتى بيمانند به او دست مى داد و با تمام قواى خود مى کوشيد به زندگى آنان سر و سامانى داده شود. مردى که در تقسيم مقررى بيت المال، ميان خويش و بيگانه تفاوتى نمى گذاشت و از اداء حق ذره اى فروگذارى نمى نمود.
مردى که صفات متضاد او تحيرآور و اخلاق کريمه اش همه را مات و مبهوت ساخته است.
و بالاخره مردى که انسانيت به تمام معنى برازنده اوست بلکه او ست که به انسانيت شرف و افتخار داده است.
نام مبارکش على و کنيه او ابوالحسن و لقب مشهور او اميرالمومنين و مرتضى بود. [ مناقب خوارزمى، صفحه ى 8 و 6. ] روز جمعه 13 ماه رجب سى سال پس از عام الفيل در خانه کعبه متولد و اين امتياز براى هميشه به او تخصيص داده شد. [ ارشاد، صفحه ى 3. ] پدرش ابوطالب عموى پيامبر اکرم "ص" بود که تا قدرت و نيرو داشت از پيغمبر حمايت کرد و از او دفاع نمود. [ الکنى و الالقاب ج 1، صفحه ى 110. ] مادرش فاطمه دختر اسد بن هاشم بن عبد مناف بود که پيامبر اکرم "ص" او را به منزله مادر خود مى دانست و هميشه از محبتهاى او ياد مى کرد و از نيکوئيهاى وى سپاسگزارى مى نمود. [ ارشاد، صفحه ى 3. ] على از کودکى در دامان تربيت پيامبر نشو و نما کرد [ ارشاد، صفحه ى 3. ] و ده ساله بود که به پيغمبر ايمان آورد. [ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 1، صفحه ى 14. ] على اولين مردى بود که دين اسلام را پذيرفت و دعوت پيامبر را اجابت نمود. [ ارشاد، صفحه ى 3. ] على بعد از بعثت پيغمبر سيزده سال با آن حضرت در مکه و پس از جريان هجرت ده سال با آن بزرگوار در مدينه بود [ ارشاد، صفحه ى 3. ]، على بعد از رحلت پيامبر سى سال زندگى کرد. دو سال و چهار ماه در خلافت ابوبکر، ده سال و هشت ماه در خلافت عمر، دوازده سال، در خلافت عثمان، و حدود پنج سال هم خلافت خود آن حضرت طول کشيد. [ مناقب ابن شهر آشوب، ج 3، صفحه ى 92. ] على "ع" هنگام هجرت پيامبر در رختخواب آن حضرت خوابيد در جان خويش را در خطر انداخت تا دشمنان از تصميم و خروج پيامبر آگاه نشوند. [ ارشاد، صفحه ى 23 -22. ] على "ع" در همه جنگهاى پيامبر با دشمنان، شرکت داشت بجز جنگ تبوک که پيامبر او را به عنوان جانشين و نماينده خويش در مدينه باقى گذاشت. [ ارشاد، صفحه ى 71. ] على "ع" در جنگهاى بدر، احد، خندق، خيبر، حنين و ساير جنگها رشادتها از خود نشان داد و در بعضى از آنها عامل اساسى پيروزى بشمار مى رفت. [ ارشاد، صفحه ى 27 و 25. ] على "ع" در سال دوم هجرى با فاطمه دختر پيامبر اکرم ازدواج نمود و از اين پيوند زناشوئى حضرت امام حسن، امام حسين، زينب و ام کلثوم بوجود آمدند. [ التنبيه و الاشراف، صفحه ى 202. ] در سال دهم هجرى هنگامى که پيامبر اکرم از آخرين سفر حج خود بازگشت مى نمود، در محلى به نام غدير خم على "ع" را به جانشينى و وصايت خود معرفى و اولويت و امارت او را بر مسلمين اعلام فرمود. [ ارشاد، صفحه ى 82. ] على "ع" در مدت خلافت خويش بر خوردهائى با دشمنان خود داشت به اين ترتيب:
1- جنگ جمل. اين جنگ به تحريک طلحه و زبير و اقدام "عايشه" به منظور خونخواهى عثمان که على را متهم به قتل او کرده بودند پيش آمد نمود و على "ع " در اين جنگ پيروز شد و پس از آن کوفه را مقر حکومت خود قرار داد.
2- صفين. طرف على "ع" در اين جنگ معاويه بود و هنگامى که داشت پيروزى على "ع" نمودار مى گشت با نيرنگ عمروعاص کار به حکميت واگذار شد و در نتيجه اين غائله به نفع معاويه پايان يافت.
3- جنگ نهروان. مخالفان على، در اين جنگ عده اى بنام "خوارج" بودند که از مسئله حکميت در پايان جن صفين ناراضى بودند. آنان در اين جنگ شکست خوردند و على "ع" پيروز گرديد [ مروج الذهب، جزء 2، صفحه ى 418 و 366. ] على "ع" سال چهلم هجرى مطابق 661 ميلادى در سن شصت و سه سالگى به وسيله يکى از خوارج بنام "عبدالرحمن بن ملجم" با شمشيرى زهرآگين در حال نماز مجروح شد و دو روز بعد در اثر همان زخم درگذشت. بدن مطهر آن حضرت در زمينى غير معمور بنام "غرى" "نجف کنونى" به خاک سپرده شد و اکنون قبه و بارگاه وى که در مرکز شهر نجف در عراق قرار دارد زيارتگاه عموم شيعيان و علاقمندان است. [ ارشاد، صفحه ى 13 و 5. ]
الهام از گفتار علي - سيد محمد تقي حکيم
